مۇقاعالي ماقاتايەۆقا نەگە جول بەرمەيسىڭدەر؟
- جول بەرىڭدەر! جول بەرىڭدەر! - دەپ ايعايلاعان زور داۋىس ەستىلدى. اڭتارىلىپ تۇرا قالدىق. كۇركىرەپ كەلەدى.
- جول بەرىڭدەر! جول بەرىڭدەر! مۇقاعالي ماقاتايەۆقا نەگە جول بەرمەيسىڭدەر؟ الدە ونىڭ ەڭبەگى سىڭگەن جوق پا؟ جول بەرىڭدەر! جول بەرىڭدەر!
الگىندە عانا «شاحتا» دەگەن اسحانادا قوس قولىن قايشىلاپ، شاشى توگىلىپ: «الديلە، ءولىم، الديلە»، - دەپ ولەڭ وقىپ وتىرعانىن كورگەن ەدىك. بارىپ سالەم بەرگەنبىز. شارابىن اپەرگەنبىز.
- جول بەرىڭدەر!
ىعىسىپ جول بەردىك. كۇندەي كۇركىرەپ، بۇلتتاي بۇرقىراپ قاسىمىزدان وتە شىقتى. سوڭىمىزدان مىرس- مىرس كۇلكى ەستىلدى. مويىن بۇرساق، جوعارى كۋرس ستۋدەنتتەرى ساۋىتبەك ابدراحمانوۆ پەن زامانبەك ابدەشيەۆ ەكەن. مىسقىلشىل ساۋىتبەك:
- ۇلكەن اقىن كەلە جاتقاندا كىشكەنتاي اقىندار جول بەرەدى ەكەن عوي، - دەپ تۇيرەدى.
ءسال جۇرە تۇسكەندە الماتىنىڭ قازىرگى ابىلاي حان جانە بوگەنباي كوشەلەرىنىڭ قيىلىسىندا الگىندە عانا ەكپىندەي وزىپ كەتكەن مۇقاعالي اعامىز تۇر ەكەن.
- ءاي، بالالار، بەرى كەلىڭدەر. مىنا قاپتاعان ماشينالاردىڭ بىرەۋى مەنى باسىپ كەتەر نەمەسە مەن بىرەۋىن باسىپ كەتەرمىن. كوشەدەن وتكىزىپ جىبەرىڭدەر، - دەپ ەرلان ەكەۋمىزدى قۇشاعىنا الدى. ءسويتىپ قولتىعىنا كىرە بەرگەن بىزگە الما- كەزەك قاراپ قويىپ:
- سەنىڭ اكەڭ ۇزاق ماعان كوپ جاقسىلىق جاساعان. سەن مەنىڭ ءوز باۋىرىمسىڭ. ونى بىلەمىسىڭ؟ - دەپ ەرلاننىڭ بەتىنەن ءسۇيدى دە، ماعان بۇرىلىپ، كوزىن الايتىپ:
- سەن قىزتالاق قايدان ءجۇرسىڭ؟ - دەدى. كوشەدەن ءوتىپ بولعان كەزدە، - قازىر جازۋشىلار وداعىنا بارامىن. مەن كىرگەندە ونداعى وتىرعانداردىڭ ءبارى قاشىپ، ىندەرىنە تىعىلادى. ءتىپتى كابينەتتەرىن كىلتتەپ الادى. بىرگە جۇرىڭدەر، قىزىق كورەسىڭدەر، - دەدى. «ىزدەگەنگە - سۇراعان»، ءبىز ەكەۋمىز ەلەڭدەپ، ەلەۋرەي باستاپ ەدىك، مۇقاڭ جازۋشىلار وداعىنىڭ تابالدىرىعىنا جەتە بەرە كىلت توقتادى. - جوق، «قىزىق كورسەتەم» دەپ سەندەرگە زيانىم ءتيىپ كەتەر. ءالى جاسسىڭدار. بولاشاقتارىڭ الدارىڭدا. مەنىمەن جۇرگەندەرىڭدى بىرەۋ- مىرەۋ كورىپ قالسا: «بۇل ەكەۋى مۇقاعاليمەن بىرگە ءىشىپ جۇرگەن»، - دەپ اعاش اتقا تەرىس مىنگىزەر. قايتىڭدار، قىزتالاقتار! - دەپ ەكەۋمىزدى ءوز قولىمەن كەرى بۇرىپ، ساۋىرىمىزدان سيپاپ قويا بەردى دە ءوزى ىشكە ەنىپ كەتتى. «قايت» دەگەنگە قايتا قويار دەگەن، ىزىنشە ءبىز دە كىردىك.
مۇقاعالي اعا كىرەبەرىستەگى اينا الدىنا بارىپ، شاشىن تاراپ، كوستيۋمىنىڭ جاعاسىن، ءوڭىرىن تۇزەپ، تۇيمەسىن سالىپ، ساليقالى- سالماقتى بولىپ شىعا كەلدى. سول- اق ەكەن، ىشتەن شىعىپ كەلە جاتقان بىرنەشە جازۋشى بۇرىلا قالىپ، ونىمەن جامىراسا امانداسىپ جاتتى. ءبىز جاقىنداماي، سىرتتاي باقىلاپ تۇردىق. الگى جازۋشىلاردىڭ بىرەۋى:
- ءاي، مۇقاعالي، سەن ەندى ادام بولىپسىڭ عوي، - دەپ قالىپ ەدى، مۇقاڭ بىردەن شارت كەتتى:
- سەن، نەمەنە، مەنى بۇعان دەيىن ادام ەمەس، ەسەك دەپ پە ەدىڭ؟!
اعامىز نىلدەي بۇزىلىپ، بۇرقان- تالقان اشۋلانىپ، «قالامگەرگە» قاراي تارتتى. الگى ابايسىز با، قاساقانا ما، ايتىلعان ءبىر اۋىز سوزدەن- اق جارالانىپ قالعانى انىق ەدى...
ۇلىقبەك ەسداۋلەتتىڭ ەستەلىگىنەن
