كۇلكىنىڭ زاردابى

استانا. قازاقپارات - ارينە، ءازىل- قالجىڭ ايتىپ، كۇلىپ تۇرعانعا نە جەتسىن. ءبىراق، «كوپ كۇلكى جۇرەكتى ولتىرەدى» دەگەن حاديس ەسكە تۇسكەندە، ەزۋىڭدى امالسىز جيىپ الۋعا تۋرا كەلەدى.

ال، ەندى جينالعان جۇرتتى اۋزىما قاراتامىن، ەرىكسىز كۇلدىرەمىن دەپ جوقتى- باردى ايتۋدىڭ زاردابى ءتىپتى قورقىنىشتى ەكەن. وسى وقيعانى ايتقان كەلىنشەكتىڭ ەكى كوزىنەن جاس پارلاپ وتىردى.

 «سوناۋ ءبىر جىلدارى قىز- كەلىنشەكتەردىڭ اسابا بولۋى سانگە اينالىپ، توي- تومالاقتىڭ سوڭىندا كوپ ءجۇردىم، -  دەيدى ول. -  ازداعان انشىلىگىم بار، داۋىسىم اشىق. توي باسقارۋدى جاقسى- اق مەڭگەرىپ كەتتىم. جاسپىز. جۇرگەن جەرىم كۇلكى- دۋمان. جارىم بار، بالام بار. قايعى- مۇڭ ويىما كىرىپ- شىقپايدى. نە كوپ، توي كوپ. تابىس شاش- ەتەكتەن. ءومىرىم سولاي شات- شادىمان وتە بەرەدى دەپ ويلايتىنمىن. تويدا كۇلكى شاقىراتىن نەبىر انەكدوتتاردى تاۋىپ ايتار ەدىم. سوندا ەڭ كوپ ايتاتىنىم جانە جۇرتتىڭ ىشەك- سىلەسىن قاتىراتىنى مىناۋ ەدى: «كۇيەۋى ولگەن كەلىنشەك پەن ايەلىنەن اجىراسقان جىگىت ءتىل تابىسىپ، شاڭىراق كوتەرىپتى. ەكەۋىنىڭ دە بۇرىنعى نەكەلەرىنەن ءبىر- ءبىر بالاسى بار. كوپ ۇزاماي وزدەرى تاعى كىشكەنتايلى بولادى. بىردە ءۇش بالا ويناپ وتىرىپ توبەلەسە قالادى عوي. سونى كورگەن كەلىنشەك كۇيەۋىنە جۇگىرىپ كەلىپ: «ويباي، جۇگىر، تەز بارىپ اجىراتشى. سەنىڭ بالاڭ مەن مەنىڭ بالام ءبىزدىڭ بالامىزدى ۇرىپ جاتىر» دەپتى. وسىنى وتە ادەمى، كەلىستىرىپ ايتۋشى ەدىم. ەستىگەن جۇرت كۇلكىدەن قىرىلىپ تۇسەتىن. ءوزىم دە ءماز- ءمايرام بولاتىنمىن.

 اللانىڭ بۇيرىعى عوي، ءومىرىم كۇرت وزگەردى. جول اپاتىنان كۇيەۋىم قايتىس بولدى. قايعىدان دەنساۋلىعىم تومەندەپ، توي- تومالاقتان الىستاپ قالدىم. تىرلىكتىڭ قيىندىعىن ءبىرتالاي تارتتىم. اقىرى، ايەلىنەن اجىراسقان ءبىر جىگىتپەن قايتا تۇرمىس قۇردىم. مەندە ءبىر بالا، ونىڭ دا ايەلى تاستاپ كەتىپ، بالاسى وزىندە قالعان. جىل وتە نارەستەلى بولدىق. قازىر جاسى بەسكە كەلىپ قالدى. كادىمگىدەي اقار- شاقار شاڭىراقپىز. كىشى ۇل ۇرىنشاق. ەرەسەك ەكەۋىمەن تايتالاسا كەتەدى. ولار دا بالا ەمەس پە، ايتقانعا توقتاماعان سوڭ قاعىپ جىبەرەدى عوي. باقىرىپ جىلاپ، شاعىم ايتىپ ماعان كەلەدى. تاعدىردىڭ تالكەگىن قاراڭىز. سوناۋ جىلى عانا جۇرتتى قىران- توپان كۇلكىگە باتىراتىن انەكدوت وقيعاسى اينى- قاتەسىز ءوز باسىما كەلدى. العاشقىدا سول ۇلىممەن قوسىلا جىلايمىن. ەندى قۇدايعا شۇكىر، وعان دا كوندىگىپ قالدىق. مەنىڭ تۇسىنگەنىم، شەكسىز راحات كۇلكىنىڭ زاردابى دا شەكسىز اۋىر بولادى ەكەن".

 پەندەمىز عوي، قاراپ وتىرعانشا كۇلكى بولسىن دەپ كەيدە ارتىق كەتىپ جاتاتىنىمىز بار. سونداي ساتتە، ارتىق كۇلكىنىڭ زاردابىن تارتىپ قالماۋدى ەستەن شىعارماساق ەكەن...

تولەگەن جاكىتاي ۇلى،

«نامىس»