كوشەدەگى سىعان ايەلدىڭ ارباۋى
مەن استانادا دۇنيەگە كەلدىم. اتا- انام استانادا وقۋ ءبىتىرىپ، كەيىنەن جۇمىس بابىمەن ەلوردادا قالىپ قويعان ەكەن. انام دا اكەم دە قىزمەت ىستەيدى. ۇيدە ەكى قىز ەدىك. اپكەمنىڭ ەسىمى- اياۋلىم.
بۇل وقيعا مەنىڭ توعىزىنشى سىنىپ وقىپ جۇرگەن كەزىمدە بولدى. اياۋلىم اگرارلىق ۋنيۆەرسيتەتىندە ەكىنشى كۋرستا وقىپ ءجۇردى. وكىنىشكە وراي اپكەم ايىقپاس دەرتكە شالدىقتى. كىم تۋعانىن جاماندىققا قيسىن، كۇنى- ءتۇنى وتباسىمىزبەن ۋايىمدايتىنىمىز- اياۋلىمنىڭ جاعدايى. بارماعان قالا، اپارماعان دارىگەر قالمادى. دارىگەرلەردىڭ ايتۋىنشا « ءبىراز ءومىرى قالدى، قاي كۇنى قاشان بولاتىنى بەلگىسىز». ءبىراق، اياۋلىم مويىمادى، ءومىردى جاقسى كوردى. ۇنەمى كوڭىلدى ءجۇرىپ بىزگە ىشتەگى دەرتى مەن ۋايىمىن بايقاتپادى. اكەم مەن انام قانشاما ۇيقىسىز تۇندەر مەن مازاسىز كۇندەردى وتكىزدى. قولدان كەلەر شارا جوق. تەك، ءبىر اللادان جالىنىپ- جالبارىنىپ سۇراپ، ىشتەي دۇعا ەتتىك.
جاڭا وقۋ جىلى باستالدى. تاڭەرتەن كەتەمىن، تۇستەن كەيىن ۇيگە ورالامىن. اياۋلىم كەزەكتى ەمدەۋ كۋرسىن الىپ، اۋرۋحانادا جاتىر. انام مەن اكەم جۇمىستا. ساباقتا وتىرسام دا كوشەدە جۇرسەم دە اپكەمدى ويلايمىن. وسىلايشا ءتۇس اۋا ساباقتان ۇيگە قايتىپ كەلە جاتقان بەتىم ەدى. سىنىپتاس قىزدارىم جولدا شاعىن ساۋدا ۇيىنە كىرىپ كەتتى. مەنىڭ كوڭىل- كۇيىم جوق بولعاندىقتان، بىردەن ۇيگە تارتتىم. مەكتەپ پەن ءۇي اراسى قاشىق ەمەس ەدى. جولدان وتە بەرگەندە ءبىر سىعاننىڭ ايەلى ماعان جابىسا كەتتى. سىعاندى كورگەندە بىردەن ەسىم شىعىپ تەز- تەز باسىپ قاشا جونەلدىم. ول ارتىمنان قۋىپ كەلىپ:
- بىلەمىن، سەنىڭ اپكەڭ قاتتى اۋىرىپ جاتىر. مەن وعان كومەكتەسە الامىن! - دەدى ورىس تىلىندە. مەن سول ءسوزدى ەستىگەننەن سوڭ توقتاپ، ارتىما بۇرىلدىم. ىشتەي «بۇل قايدان بىلەدى مەنىڭ اپكەمنىڭ اۋىرىپ جاتقانىن» دەدىم. سەنبەيىن دەسەم شىنىمەن، ايتقانى راس. ادام ساناسىمەن جۇمىس جاساپ ۇيرەنگەن اككى قۋلار عوي، سىعان ايەلى قاسىما كەلىپ بىردەمەلەردى ايتىپ جاتىر.
مەن نە ايتىپ تۇرعانىن ۇقپايمىن با الدە ەستىپ تۇرعام جوق پا بەلگىسىز.
مەن ەسىمدى جيناعاندا انامنىڭ جاتىن بولمەسىندە وتىرمىن. ۇيگە قالاي كەلدىم، ەسىمدە جوق. ءبىرازدان سوڭ ۇيقىدان ويانعانداي اتىپ تۇردىم. سىعان ايەلى جوق، ەسىك جاي جابىلعان. سىعان ايەلدى ىزدەپ دالاعا اتىپ شىقتىم، ءىزى دە جوق. بارلىعى جايلاپ ەسىمە ءتۇستى، ول ماعان «اپكەڭدى اۋرۋىنان ايىقتىرۋعا كومەكتەسەمىن. ول ءۇشىن اقشا نەمەسە قىمبات زاتتار كەرەك » دەدى. اقشام جوق ەكەنى بەلگىلى، ۇيدەگى انامنىڭ التىندارى ەسىمە ءتۇستى. ويىمدا تەك، اپكەم جازىلىپ كەتسە دەگەن ارمان، باسقا ەشتەمە ويلامادىم. ول مەنى قالاي اربادى بەلگىسىز، مەن ۇيىقتاپ ءجۇرىپ ساۋ ادامنىڭ ءىسىن ىستەپ، ءوز قولىممەن انامنىڭ زاتتارىن ۇستاتىپ جىبەردىم. ءارى قاراي نە بولعانى ەسىمدە جوق. وسىلايشا ەسىمدى جيناپ، باقىرىپ جىلادىم. بىردەن اناما تەلەفون شالىپ بولعان جايدى ايتىپ بەردىم. اتا- انام ءوزىمنىڭ ءدىن امان ەكەنىمە قۋاندى، ال العان سىعان العان زاتقا «ساداقا»، - دەدى. قازىر ويلاسام سىعان قانداي دا ءبىر سيقىرمەن مەنى الداپ، ارباپ ۋاقىتشالىق گيپنوزبەن «ماس» قىلعان بولىپ تۇر عوي. سول جولى سىعاننىڭ جولى بولدى. مەنىڭ جاندى جەرىم- اپكەمنىڭ اماندىعى ەدى. وكىنىشكە وراي، اپكەم كوپ ۇزاماي كوز جۇمدى.
اۆتور: دينارا ساعىنتايەۆا، استانا
«الاش ايناسى»
