ءبىر کۇنى کەشکى الاکەۋىمدە مۇقان قۋ توزعان جالبا تونىن اينالدىرىپ کيىپ، اقاننىڭ جۇرەتىن جولىن توسىپ اۋىل جانىنداعى اپانعا تىعىلىپ جاتادى. اي سامالاداي جارىق. انادايدان اقان کورىنەدى. سىر مىنەز جۋاس اتىنىڭ سىلبىر اياڭىنا قاراعاندا ول تاعى دا قالعىپ کەلە جاتقان سياقتى. مۇقان سالت اتتىمەن قاتارلاسا کەلىپ، ىڭعايلى جەردە اتقا قارعىپ مىنەدى. سەلک ەتکەن اقان ساسقالاقتاي جالت قاراسا، ارتىنا جابىسىپ ءبىر پالە وتىر. جۇرەگى تاس توبەسىنە شىققان ۇيقىشى ارىق تورىعا جۋان قامشىنى باسىپ-باسىپ جىبەرىپ، «استاپىراللالاپ»، اتىنىڭ جالىن قۇشا شابا جونەلەدى. مۇقان ونىڭ موينىنان قىلعىندىرا قىسىپ: «بۇدان بىلاي قالعىساڭ، جانىڭدى الام!» - دەپ گۇرىلدەي سويلەيدى دە، لىپ ەتىپ ءتۇسىپ قالادى.
ەسىنەن تانا قورىققان اقان شاپقىلاعان کۇيىندە جان دارمەن ۇيىنە جەتىپ، ءتىلى کۇرمەلىپ قۇلايدى. بۇل سۇمدىققا تەز قۇلاقتانعان اۋىل ادامدارى دا جەدەل جينالىپ، جولاۋشىنىڭ قۋقىل تارتقان بەتىنە سۋ بۇرکىپ، ارەڭ دەگەندە ەسىن جيعىزادى. ەرتەڭىنە جەزدەسىنىڭ کوڭىلىن سۇراي ەشنارسەدەن بەيحابار جانشا مۇقان دا کەلەدى-اۋ!
اقان اۋىر کۇرسىنىپ، اقسارباس ايتىپ قۇدايى بەرمەک بولىپ، بەرەکەسى کەتىپ وتىرعانىن اڭگىمەلەيدى. مۇقان کەڭکىلدەپ کۇلىپ:
- قۇدايىعا شىعىندالىپ اۋرە بولما، ول مەنىڭ انشەيىن ۇيقى اشارىم ەدى، - دەپ کىلت توقتاعاندا، اقان:
- قاپ، پەرى دەگەنىم - پەرى سوققىر ءوزىڭ ەکەنسىڭ عوي، قاپ... - دەپ قىپىلداي بەرىپتى.
جازىپ العان بولات شايمان ۇلى
دەرەككوزى:«جاس الاش» گازەتى