ول كەزدە بۇكىل رەسەي تولستويدى رۋحاني ۇستاز، اكە رەتىندە قۇرمەتتەيتىن. م. گوركي دا لەۆ تولستويدىڭ اقىل-كەڭەسىن تىڭداپ، ءوزىن تولعاندىرىپ جۇرگەن اقيقات، ادامگەرشىلىك جونىندەگى سۇراقتارىن قويىپ وتىرادى. ءبىر كەزدە ەكەۋىنىڭ الدىنان بويى مەن دەنەسى كەلىستى، سۇلۋ قىز بۇلاڭداپ ءوتىپ بارا جاتادى. گوركي بولسا قىزعا قاراۋعا تولستويدان قىمسىنىپ، بەتىن باسقا جاققا بۇرىپ جاتسا، 60 تى القىمداپ قالعان تولستوي ءوز تىزەسىن شاپالاقپەن ۇرىپ:
- ۋح تى، مىنا قىزدىڭ ادەمىسىن-اي، - دەپ اشكوزدەنە ءبىر جۇتىنىپتى.
گوركي ساسىپ قالىپ:
- لەۆ نيكولايەۆيچ، مۇنىڭىز قالاي؟ ءبىز ءسىزدى رۋحاني، ءدىندار ادام دەپ جۇرسەك؟ - دەسە، تولستوي قولىمەن توبەنى كورسەتىپ:
- سەن ونى قۇدايدان سۇرا. ول مەنى وسىنشالىقتى قارتايتتى، ال قۇمارلىعىمدى جاس كۇنىمدەگىدەي وزگەرىسسىز قالدىردى، - دەپتى.