بالام، مەن قارتايعاندا مەنى قاراۋسىز قالدىرما، ول كەزدە مەن بەينە سەنىڭ كىشكەنتاي كەزىڭدەگىدەي اسىراۋعا مۇقتاج بولامىن.
مەن قارتايعاندا قولدارىم دىرىلدەپ، بەينە سەنىڭ ءسابي كەزىڭدەگىدەي استى كيىمگە توگىپ الۋىم مۇمكىن، سول كەزدە سەن سابىرلى بول.
مەن قارتايعاندا كەيدە سىرتقا شىعىپ تازا اۋا جۇتقىم كەلەدى، قۇتتى سەنىڭ بالا كۇنىڭدە ارباعا سالىپ الىپ سىرتقا الىپ شىققانىمداي، مەنى دە دالاعا الىپ شىعىپ سەرۋەندەتىپ تۇرساڭ.
مەن قارتايعاندا ىستەگەن ءىسىمدى، سويلەگەن ءسوزىمدى ۇمىتىپ قالامىن. ماڭىزى جوق ىستەر ءۇشىن باسىڭدى اۋىرتىپ سويلەي بەرەتىن بولارمىن، ول كەزدە مەن نە دەسەم دە سەنىكى ءجون دەپ، كوبىرەك سابىر ساقتاعايسىڭ!
مەن قارتايعاندا كوپسوزدى بولىپ كەتۋىم مۇمكىن، ول كەزدە ەكى قۇلاعىڭدى باسىپ تۇرا قاشپاي، وتىرىك بولسا دا تىڭداعان كەيىپ تانىتىپ وتىرا بەرسەڭ بولادى.
مەن قارتايعاننان كەيىن كىشكەنتاي بالاعا تاربيە بەرگەندەي سەنىڭ دە قۇلاق ەتىڭدى جەپ، تاربيە ايتا بەرۋىم مۇمكىن، ول كەزدە مەنىڭ ايتقانىم كوڭىلىڭە جاقسا دا، جاقپاسا دا «جارايدى!» دەپ باسىڭدى يزەي سالساڭ بولادى.
بالام، مەن و دۇنيەگە اتتانعاننان كەيىن، ماڭگىلىك كوزىمدى اشا المايتىن بولعاندا ەگەر اللا قالاپ جاتسا ول جاقتا دا سەنىڭ باقىتىڭ مەن وتباسىڭ ءۇشىن دۇعا جاسايتىن بولامىن!