مەنەن بۇرىن سول كىسىمەن بىر كامەرادا بولىپتى. ول: «ءوزىم ورناتقان وكىمەتتىڭ جاۋى ەمەسپىن»، - دەپ ۇزاق قاسارىسىپتى. بار قورلىققا شىداپتى.
ءبىر كۇنى تەرگەۋگە كەتكەن ساكەن كىرىپ كەپ: «مەن ءبىتتىم، توزبەدىم قورلىققا!»، - دەپ ايعايلاپ سويلەپ، توسەككە ەتپەتىنەن جاتا كەتىپ، سولقىلداپ جىلاپتى. تالاي قىسپاققا سالعاندا قايىسپاعان ساكەننىڭ مورت سىنۋىنا سەنبەگەن ومارتاشى سەبەبىن سۇرايدى.
سوندا ساكەن: «بارىنە شىدار ەم عوي. جاس ۇرپاقتى بىزگە قارسى قويعانىنا قالاي شىدارمىن. ورىندىققا وتىرعىزىپ قويدى دا، قازاقتىڭ ەكى جاس بالاسىن الىپ كەلىپ، ەكەۋىنە ەكى قۇلاعىمدى سوزدىرىپ: «وي، اكەڭنىڭ اۋزىن... سەيفۋللين، وي شەشەڭدى... سەيفۋللين! سەن حالىق جاۋىسىڭ!»، - دەگىزگەندە شىدامادىم. قورلىق قوي. ولاردىڭ كوزىنە جەكسۇرىن بوپ كورىنگەنشە ولگەنىم جاقسى. قاعازىنا قول قويدىم دەپتى.
ەستەلىك يەسى ادەبيەت زەرتتەۋشى، سىنشى-عالىم مۇحامەدجان قاراتايەۆ