ونەر يەسى الەۋمەتتىك جەلىدە مارقۇممەن بايلانىستى ەستەلىكتەرىن ءبولىستى. تۇسىپبايەۆا قۇربىسىنىڭ باسىنا بارعاندا ونىڭ سۋرەتىن كورىپ، ءوزىن ۇستاي الماعانىن جازدى.
«ماشينادان تۇسە سالا مەڭىرەيگەن قارا تاستاعى كۇلىمدەگەن ءجۇزىڭدى كورىپ، كوزىمنەن جاس پارلاپ، «ساۋلە!» دەپ ءتىرى ادامدى شاقىرعانداي وكسىپ شىققان داۋىسىمنىڭ ءدىرىلىن ءبىراز ۋاقىت باسا المادىم»، - دەپ جازدى ءانشى.
ونىڭ ايتۋىنشا، ساۋلە بازارحان از ۋاقىت ارالاسسا دا، وعان ءاردايىم قولداۋ كورسەتىپ، قيىن ساتتەردە جانىنان تابىلعان.
«انام، بالام، ءوزىم ەمدەلۋگە كلينيكاعا بارساق، اقشا الماي الەك قىلاتىنسىڭ. كونبەگەن سوڭ، ءبىر امالىن تاۋىپ، دارىگەردىڭ قولى اۋىرماسىن دەپ، جەكە سچەتىنا سالاتىنمىن»، - دەدى تۇسىپبايەۆا.
ءانشى سونداي-اق الەۋمەتتىك جەلىدەگى جازبالارى ءۇشىن سىنعا ۇشىراعان كەزدەرىندە قۇربىسىنىڭ ۇنەمى ءوزىن جاقتاپ وتىرعانىن ەسكە الدى.
«مەن جەلىدە مىڭمەن جالعىز الىسىپ وتىرعانىمدا ۇنەمى مەنى جاقتاپ، قولداپ وتىراتىن ەدىڭ. ەندى سەن جوقسىڭ! جاي عانا، ءبىر تومپەشىك… جانىڭ جاي تاپسىن، ادال دوسىم»، - دەپ جازدى ول.