« كۇن جاۋىن، جەر باتپاق ەدى. اتىمدى شىلبىرىنان جەتەكتەپ، تولارساقتان ساز كەشىپ، شارشاپ- شالدىعىپ پولكقا كەلدىم. مەنى اڭدىپ، ارتىمنان ەرىپ وتىرعان ەشكىم دە جوق، شتابتان بىلاي شىعا اتىما ءمىنىپ الۋىما دا بولاتىن ەدى. ءبىراق مەن اقبوزعا اياق ارتپادىم. ول مەنىڭ قورىققاندىعىم دا، قۋانعاندىعىم دا ەمەس. قانعا سىڭگەن ادىلدىكتىڭ، ادالدىقتىڭ زاڭى سولاي ەدى. »
«اقيقات پەن اڭىز» 179 - بەت.