جۇرتقا كوبىنە دۇنيەاۋي نارسەلەر كوبىرەك قىزىق بولىپ تۇرعان شاق قوي.
نە العانى، قانشا العانى، ونى قايدا جۇمساعانى دەگەن سياقتى. ال ول ايتىستا كىم نەشىنشى ورىن الدى، نە سەبەپتەن الدى، قانداي سوزدەر ايتىلدى، قانداي ەرەكشەلىگىنە بايلانىستى سول جۇلدە بەرىلدى دەگەن سەكىلدى پايدالى، ەلگە رۋحاني كەرەك ماسەلەگە كوپ نازار اۋدارىلا بەرمەيدى. جاڭاعى توڭىرەكتەن اسپايدى.
الدىڭعى تولقىن اعا-اپالارىمىز جاستارعا كوپ سىن ايتىپ جاتادى. «ماشينا كوپ تىگىلىپ كەتتى، كەزىندە ءبىز قۇمىرا مەن قول ساعاتقا، كىلەمگە، ماقتاۋ قاعازىنا ايتىساتىن ەدىك»، دەپ وكپەسىن ايتادى. ول زاماندا كولىك تىگىلسە ولار دا كولىككە ايتىسار ەدى. بۇل زاماندا قۇمىرا تىگىلسە، ءبىز دە قۇمىراعا ايتىسار ما ەدىك. ماسەلە وندا ەمەس.
ەندى قازىرگى جاستاردىڭ ىزدەنىمپازدىعى دەگەن كەزدە كەيبىر نارسەلەرگە كوڭىلىڭ تولىپ، كەيبىر نارسەلەر شىنىندا كەمشىن بولىپ جاتقانىن بايقايمىز. بىزدەگى ءبىر قاسيەت قوي، سىناساق جەرگە كىرگىزىپ، ماقتاساق اسپانعا شىعارىپ جىبەرەمىز.
كەمشىلىگى دە بار، جەتىستىگى دە بار. وسىنى تالداپ- تارازىلاپ ايتىپ وتىراتىن سىنشىلار از. تازا سىن ايتاتىن، سىني ماقالالار جازاتىندار جوققا جۋىق.
توقسانىنشى، ەكى مىڭىنشى جىلداردىڭ ورتاسىندا ۇلكەن اعالار، رابيعا سىزدىق باستاعان عالىمدار ءار ايتىسقا باعا بەرىپ، ايتىس وتكەننەن كەيىن قىزۋ تالقىلانىپ، ءتىپتى «ەگەمەن قازاقستان» سەكىلدى ىرگەلى باسپا ءسوز بەتىندە بۇرق-سارق قايناپ، ۇلكەن جاڭالىققا اينالىپ جاتاتىن. قازىر جەڭىمپازداردىڭ سۋرەتىن جاريالاۋدان اسپاي قالدىق.
«ەگەمەن قازاقستان»