كوكتەم بار - گۇلىسحان دومالاي قىزى
كۇز دە وتەدى...
جازىم قانداي جاتاتۇعىن نۇر تاراپ،
كۇزدىڭ بۇلتى تۇر اسپاندى تۇمشالاپ.
اجەم وتىر سامايىنىڭ كۇمىسىن،
الدە نەگە سىيپالاپ.. .
بىلىنبەيدى تاۋى، تاسى دالانىڭ،
سۇرعىلت تۇمان باستى اۋىلدىڭ الابىن.
قاباتتار تۇر قارىس ءتۇيىپ قاباعىن،
جازداعىداي جاينامايدى قالا مىڭ.
مۇڭ تامشىلاپ قايتقان قۇستىڭ داۋسىنان،
گۇلدەر سەمگەن جۇپار ءيىسى اڭقىعان.
اقىن وتىر قاراشادا قالجىراپ،
قالامىنىڭ سىياسىنداي تاۋسىلعان.
كۇزگى دالا سەكىلدەنگەن ەسكى ءومىر،
تونالعان باق - وگەي انا كەكسە ءبىر.
سۋ بەتىندە جاپىراقتار قالقيدى،
اكىمدەردىڭ ۋاعداسىنداي جەپ- جەڭىل.
ءتورت ماۋسىمدا تەڭ ءبولىسىپ مۇڭىڭدى،
تۋعان جەردە وتكىزەم دەپ كۇنىمدى.
پانا تۇتىپ الدەكىمنىڭ پاتەرىن،
كوگەرشىندەر دودەگەگە تىعىلدى.
تالاي- تالاي جولىقسا دا وتكەل جار،
كۇز دە وتەدى، قىس ارتىندا كوكتەم بار.
قايىڭداردىڭ اق بالتىرى جارقىراپ،
كورىك قوسىپ بۇرشىك جارار كوك تالدار.
كوكجيەكتىڭ كوكىرەگىنەن بۇلقىنىپ،
تاۋ باسىنان كەلەر ەرتەڭ كۇن شىعىپ.
شىق اتاۋلى كوز جۇمادى ءبىر تۇندە،
گۇل بىتكەننىڭ قۇشاعىندا تۇنشىعىپ.
جەر جۇرەگى قۋانىشتان تۋلاسىن،
باعىمىزدا قۇستار سايراپ شۋلاسىن.
قۇلاعى جوق، ەستىمەيتىن سورلىلار،
بەتحوۆەننىڭ كەۋدەسىمەن تىڭداسىن.
گۇلگە تولىپ ورامالى كوك بەلدىڭ،
قىزىقتاسىن ورالا الماي كەتكەن كۇن!
سۇيەمىن
ايىقپاي بۇلتى اسپاننان،
تاۋلارى تۇمان جاستانعان.
كوك ءتاڭىرىڭ كوزىنەن،
بۇرشاق تا، بۇرشاق جاس تامعان،
ساپارىم يەندە باستالعان.
جوق نەبىر سۋلىق شاتىرىم،
مالمانداي بولدى باتىرىڭ.
موينىما تۇسكەن ءار تامشى،
سالماعىن قوسىپ اقىرىن،
دالادا كەلە جاتىرمىن.
تابا الماي پانا، ىقتاسىن،
جۇرمەيتىن وكپە جۇتقا سىن.
بار كۇشىممەنەن سەرپىگەن،
ۇشپايدى ورگە تۇك تاسىم،
تاعدىردان تۇسكەن كۇش باسىم.
سەن سەرپىپ سول كۇن تۇنەگەن،
عۇمىردىڭ سىيلاپ گۇل ءوڭىن.
ارۋەي ەنگەن تۇندەردەن،
ۇشپاسا ەكەن دەپ ۇرەيىڭ.
ماحابباتىڭمەن الاستاپ،
جۇرەگىمە كەلىپ تۇنەدىڭ،
سوندىقتان ماڭگى سۇيەمىن.
جالعىزدىعىمنان ارىلىپ،
جۇپتاسقان ساعان تەل ەدىم.
ۇلىلىعىنا تابىنىپ،
ارداعىم، بيىك كورەمىن.
قايعى- مۇڭىمنان جالىعىپ،
قۋانىشىما ەنەمىن.
ءار قادامىمنان جاڭىلىپ،
قۇلايىن ساعان تەرەڭىم.
شىن ماحابباتتى ساعىنىپ،
مەن سەنى سۇيەم ولەڭىم،
مەن سەنى ءسۇيىپ ولەمىن.
اڭىز
ءبىر ءتالىمى ءبىر مۇراعات ادەمى،
مەنىڭ انام اڭگىمەشىل جان ەدى.
قاسەن بايدىڭ بالاسى اتتى ايتاتىن
قىزىق اڭىز بار ەدى.
كۇندى تارتىپ قىزىقتىرعان اي جاقتى،
كورگەن جاننىڭ كوزىنە ۇرار ايباتتى.
سول قاسەننىڭ قارقاراداي سارايى
تاڭداندىرعان ايماقتى.
ءبارى وزىندە نە قاجەتى، كەرەگى،
اۋلاسىندا الۋان جەمىس ونەدى.
ورىسىندە ءتورت تۇلىگى مىڭعىرعان،
قويماسىندا قازىناسى كوپ ەدى.
شاتىرىندا ءمۇيىزدى ورنەك ءيىر مە،
اشەكەيىن القايتىن جۇرت سۇيىنە.
جەرگە توسەپ بۇلعىن، سۋسار تەرىسىن،
شىقپايتىنداي كىرگەن ادام ۇيىنە.
ەلەگىزىپ سول قاسەننىڭ بالاسى،
نۇرعا تولىپ جانارىنىڭ شاراسى.
كورشى قارتتى تاڭ اتا ساپ ىزدەيتىن،
جەل مۇجىگەن توقال تامى - پاناسى.
جوق بولسا دا قاراشا ۇيدە شىراي تىم،
جاس جىگىتكە كەرەمەتتەي ۇنايتىن.
قارا شايمەن مەيىرىن شىن قاندىرىپ،
قارا ناننىڭ ءبىر ءۇزىمىن سۇرايتىن.
باي بالاسى جۇرسە دە اسىپ- تاسىپ- اق،
قۇمار ەدى قارا باقىر اسىنا اق.
ۇيىتكەنى ونى قوزى قۋىپ اداسىپ،
جۇرگەن جەردەن العان تاۋىپ اسىراپ.
الاقانىندا الپەشتەسە دە ەگەي عىپ،
قاسەن بايدان كورمەسە دە ەش وگەيلىك.
قارا شالعا قانى تارتىپ تۇراتىن،
قورقىتا الماي كەدەيلىك.
اتاق، بايلىق بال سالسا دا ۇرتىنا،
ۇجداندىنى جەگە المايدى ىرقىنا.
جال- جاياسى تاتىمايدى وزگەنىڭ،
ءوز اناڭنىڭ جالعىز شاعىل قۇرتىنا. -
دەپ اڭىزىن اياقتايتىن اناشىم،
يىسكەپ- يىسكەپ قويۋشى ەدى بالاسىن.
«ءوز كۇركەسى التىن بەسىك اركىمنىڭ» -
دەپ مەنى اكەم قۇشاعىنا الاتىن.
نارقىم كەمىپ، بولاتۇعىن جوق باعام،
ساتتەرىمدە وي كەلەدى كوپ ماعان.
قان تىرلىگىن قارا قوسقا جاماعان،
سول پاقىرىڭ ءوزىم بە ەكەن دەپ قالام.