سۋايت كەلىنىم بار

استانا. قازاقپارات - ەرتە تۇرمىسقا شىققانىمنىڭ ناتيجەسىندە قىرىقتان اسقاندا ەنە اتانىپ وتىرمىن. ۇلىم دا جاستاي، نەبارى جيىرما ءبىر جاسىندا ۇيلەندى. قىزىم بولماعاندىقتان، كەلىنىمدى قىزىمداي كورەمىن دەۋشى ەدىم. ءبىراق ولاي بولمايتىن سىڭايلى. وعان كەلىنىمنىڭ ءوزى كىنالى.

ۇلىم ەرتە جاستان-اق ۇيلەنەم دەگەن سوڭ «ءالى جاسسىڭ، تۇرا تۇر» دەپ، كەيىنگە شەگەرە تۇرماق ەدىك، ءبىراق كونبەدى. بالانىڭ كونبەيتىنىنە كوزىمىز جەتكەن سوڭ، ۇيلەندىرۋگە قام جاسادىق.

قىز جوعارى وقۋ ورىندارىنىڭ بىرىندە ستۋدەنت ەكەن. بالام ونىڭ اقىلى بولىمدە وقيتىنىن، بىتىرۋىنە ءبىر-اق جىلى قالعانىن ايتتى.

بانكتەن نەسيە الىپ، قۇدا ءتۇسۋ ءراسىمىن، ۇيلەنۋ تويدى ءوز الىمىزشە وتكىزدىك. جامان بولعان جوق، كوپشىلىك جاقسى باعا بەرىپ كەتتى.

ءوزىمىز الماتى ماڭىنداعى جاقىن اۋىلداردىڭ بىرىندە تۇرامىز. كەلىنىم ۇيدەن قالاعا بارىپ-كەلىپ وقىپ ءجۇردى. ءبىز ونى ۇيگە كوكتەمنىڭ اياعىن الا تۇسىردىك. ول ساباقتا ەمتيحانعا دايىندالىپ جاتقانىن ايتىپ، كۇندە كەشتەتىپ كەلەدى ۇيگە. ءبىراز اپتادان كەيىن «ەمتيحانعا جينايتىن بولدىق» دەپ اقشا دا سۇراپ الىپ ءجۇردى. اقىرى، 3- كۋرسىن جاقسى اياقتاعانىن ايىتپ، قۋانتىپ تاستادى.

كۇز باستالعاندا ءبىر ايداي «پراكتيكادامىز» دەپ ساباققا بارماي ءجۇردى. ءبىر مەكەمەمەن سويلەسىپ كەلىسەيىك، تاجىريبەدەن وتسەڭشى دەگەن ۇسىنىسىمىزعا «توپتاعى ستۋدەنتتەردىڭ ءبارى بىرگە كەلىسىپ قويدىق، بىرگە بارىپ قاعازىن تولتىرتىپ، ءمورىن باسقىزىپ الامىز» دەگەن سوڭ ەشتەڭە دەمەدىم.

كۇيەۋىمىز ەكەۋمىز بىرىگىپ، تاپقان تابىسىمىزدى نەسيە تولەۋگە جۇمسايمىز. ۇلىم دەمالىسىنىڭ اقشاسىن جيناستىرىپ، كەلىننىڭ وقۋىنىڭ سوڭعى جىلىنىڭ اقشاسىن تولەۋگە بەردى.

ءسويتىپ، ۋاقىت زىمىراپ وتە بەردى. بىردە «ساباق بولماي قالدى»، ەندى بىردە «باسىم اۋىرىپ، سۇرانىپ كەلدىم» دەپ، ايتەۋىر قىرىق سىلتاۋ ايتىپ، ۇيگە ەرتە قايتىپ كەلەتىن بولدى. ءوزىنىڭ اياعى جاڭادان اۋىر بولعان كەزى ەدى. سونداي كۇيىن كوتەرە الماي جۇرگەن بولار، العاشقى جۇكتىلىگى عوي دەپ بايەك بولىپ جۇرگەنمىن. قىسقى سەسسياسى باستالاتىن كەزدە توبەمىزدەن جاي تۇسكەندەي بولدىق تا قالدىق.

ۇيگە ۋنيۆەرسيتەتتەن كۋراتورى قوڭىراۋ شالىپتى: «كەلىندەرىڭىز وقۋدان شىعارىلاتىندار تىزىمىندە تۇر. نە جاعداي؟ نەگە بىلتىرعى وقۋ جىلىنىڭ سوڭىنان بەرى ساباققا كەلمەدى. تۇرمىس قۇرعانشا ساباقتان قالماپ ەدى، الدە وقىتۋعا جاعدايلارىڭىز جوق پا؟» دەگەندەي، كۇيەۋىمە ءبىراز اڭگىمە ايتىپتى.

كۇيەۋىم نە دەرىن بىلمەي اڭتارىلىپ قالىپتى. كەلىنمەن قالاي سويلەسەرىن بىلمەي، مەنى تاعاتسىزدانا كۇتىپ ءجۇر ەكەن.

سونىمەن ۇيدە ايقاي-شۋ باستالدى. مەن ونداي وتىرىككە، ارامدىق-قۋلىققا شىداي المايتىن اداممىن. ۇناماعان نارسەنى بەتىنە ايتقاندى دۇرىس كورەمىن.

كەلىن مەن ۇلدى وتىرعىزىپ قويىپ، تەرگەۋگە الدىم. «وسى ءىستىڭ ءبارىن ەكەۋىڭ بىرگە ۇيىمداستىرىپ جۇرسىڭدەر مە؟ سوندا نە بولدى؟ مىنالارىڭ سۇمدىق ەكەن» دەپ ايقايلاپ جاتسام، ۇلىم: «ماما، مەن ەشتەڭە بىلمەيمىن. كۇندە ساباققا كەتەمىن دەپ شىعىپ كەتەدى. قايدا بارىپ جۇرگەنىن قايدان بىلەيىن؟» دەمەسى بار ما؟ ءتىپتى كۇيىپ كەتتىم. «قوينىڭدا جاتقان ايەلىڭنىڭ قايدا جۇرگەنىن بىلمەسەڭ، نەسىنە شالبار كيىپ، كۇيەۋى بولىپ ءجۇرسىڭ» دەپ بار اشۋىمدى ۇلىمنان الدىم.

اقىرى كەشكە دەيىن قايدا جۇرگەنىن، ەمتيحانعا، وقۋ اقىسىنا دەپ العان اشقالاردىڭ قايدا جۇمساعانىن قازبالاپ، قانشا سۇراعانىممەن كەلىنىمنىڭ اۋزىنان جارىتىمدى جاۋاپ الا المادىم. قاتتىراق كىرىسەيىن دەسەم، ءوزىنىڭ اياعى اۋىر، ونى دا ويلادىم. كۇيەۋىم بايعۇس «قويشى، قايتەسىڭ، جاس قوي، قاتەلەسكەن شىعار» دەپ ماعان باسۋ ايتىپ الەك. ۇلىمنىڭ دا بوسبەلبەۋلىگىنە قاتتى قاپالاندىم. اۋەلى رەنجىگەننىڭ ورنىنا «قويشى، ماما، اپكەسىنىڭ ۇيىنە بارىپ ءجۇرىپتى، ساباقتان ءبىر قالىپ قويعاسىن، بىزگە باتىپ ايتا الماپتى» دەپ ونى قورعاشتاپ قويادى.

سونىمەن نەسىن ايتاسىز، قۇداعيعا تەلەفون شالىپ، قىزىنىڭ قىلىقتارىن تۇك قالدىرماي ايتىپ سالدىم. «وسىنشالىق ءبىزدى الدايتىنداي، ءبىز ءبىر اقىماق بولىپ كورىنگەنبىز عوي وعان. جارايدى، ءبىزدى قويشى، بىزگە ايتا الماسا انا كۇيەۋىنە نەگە ايتپايدى پروبلەماسىن؟ وتىرىك ايت، الاياقتىقپەن اقشا ال» دەپ تاربيەلەپ پە ەدىڭىز» دەپ ويىما كەلگەن سوزدەرىمنىڭ ءبارىن ايتىپ، ءىشىمدى ءبىر بوساتىپ الدىم. قۇداعي ۇيالدى عوي دەيمىن، ءلام-ميم دەپ جاق اشا المادى.

اقىرى، الايىن دەپ تۇرعان ديپلومىن قولدان سۋسىتىپ جىبەرگەنىمىز وبال بولادى دەپ كۇيەۋىمىز ەكەۋىمىز اقىلداسىپ، ۋنيۆەرسيتەت باسشىلىعىمەن سويلەسىپ، وتكەن جىلدى اياقتاتىپ، سوڭعى كۋرسقا كىرگىزدىردىك. كوكتەمدە بوسانىپ قالعان سوڭ، ءوزىم وقيتىنداي بولىپ، جۇگىرىپ ءجۇرىپ، اقىرى ديپلومىن الىپ بەردىم.

وسى وقيعادان كەيىن كەلىنىمنىڭ ءبىر دە ءبىر سوزىنە سەنبەيتىن بولدىم. ءتىپتى ايتقانىنا كۇمانمەن قاراپ، ارتىنان تەكسەرىپ جۇرەمىن. «وتىرىكتىڭ ارتى ءبىر تۇتام» دەيدى عوي. سوندا سونشالىقتى وتىرىك ايتقاندا، ءبىر كۇنى شىندىقتىڭ سۋ بەتىنە قالقىپ شىعاتىنىن تۋرالى نەگە ويلامادى؟ الدە سوعان ورەسى جەتپەيتىن اقىماق پا؟ وسىنداي ويلار ءالى كۇنگە مازا بەرمەيدى. ەندى نەمەرەم وتىرىكشى اناسىنا ۇقساپ كەتپەسە ەكەن دەپ تىلەيمىن.

عاليا، تالعار.

«الاش ايناسى»