قارىنداسىمنىڭ كەسىرىنەن اۋىلعا بارا المايمىن
بۇل اڭگىمەنى كوپشىلىككە ايتىپ، جاريا قىلىپ وتىرعان سەبەبىم، بىرىنشىدەن، ىشىمدە قالماسىن دەدىم، ايتپەسە ءىشىمدى جاندىرعان كۇيىك وي مەنى ابدەن جەپ بارادى. ەكىنشىدەن، وقىرماندار وسىنداي جاعدايلارعا نەعۇرلىم جول بەرمەسىن دەگەن ويمەن جازىپ وتىرمىن.
ءبىز ءبىر ۇيدە ءۇش بالامىز، مەن جانە مەنەن كەيىنگى ەكى قارىنداسىم. ەكەۋىنە جامان اعا بولدىم دەي المايمىن. ۇنەمى سىرتتاي قورعاپ جۇرەتىنمىن. كەشكىلىك ەكەۋىن دە ەشقايدا اتتاپ باسقىزبادىم. قاتارلاس جىگىتتەرى ءبىزدىڭ ۇيگە كەلىپ ىسقىرماق تۇرماق، ءۇيدىڭ ماڭايىنان جۇرۋگە قورقاتىن ەدى.
ۇلكەن قارىنداسىم ۇيدە شارۋاسىن ىستەپ، تىپ- تىنىش وتىرعاندى ۇناتاتىن دا، كوپشىلىك شۋدىڭ اراسىنا بارۋعا ءوزى دە قۇمارتپايتىن. ال كىشى قارىنداسىم نازىمگۇل ورتاعا انامدى سالىپ، كەشتەرگە ءجيى سۇرانىپ جۇرەدى. ءبىراق ەشقاشان بوساڭسىتىپ جىبەرگەن ەمەسپىن. كەيدە انام: «قارىنداستارىڭدى ۇيكۇشىك ەتەتىن بولدىڭ عوي. ءبىر مەزگىل قاتارلاستارىمەن ويناپ- كۇلىپ، ورتالارىندا جادىراپ ءجۇرسىن دە» ، - دەيتىن. وندايدا: «ەشتەڭە جوق، مەكتەپتى ءبىتىرىپ، قالاعا وقۋعا كەتكەندە دە ۇلگەرەدى» ، - دەيتىنمىن.
ءبىر كۇنى نازىمگۇلدىڭ كورشى كلاستاس قىزىنىڭ تۋعان كۇنى بولاتىنىن ەستىدىم. ءبىراق قارىنداسىم سۇراناتىن سىڭاي بايقاتپادى. كەشكىلىك مەن دە ءوز جولداستارىممەن بىرگە كوشە جاققا شىعىپ، قايتىپ كەلسەم ۇيدە نازىمگۇل جوق. انامنان سۇراسام، «ەندى مىنا تۇرعان كورشىنىڭ ۇيىنە جىبەرمەي قالاي وتىرايىن. قازىر كەلەدى، بالانى مازالاما» ، - دەدى.
قانشا تىنىش وتىرايىن دەسەم دە، وتىرا المادىم. ەڭ بولماعاندا سىرتىنان باقىلاپ جۇرەيىن دەپ، كورشى ۇيگە قاراي اياڭدادىم. قاراسام نازىمگۇل كلاستاس جىگىتىمەن ۆالس بيلەپ ءجۇر ەكەن. بويىمدى اشۋ كەرنەپ كەتتى. جۇگىرىپ بارىپ، قولىنان سۇيرەپ الىپ كەتكىم- اق كەتتى. ءبىراق، نە دە بولسا ءبيدىڭ سوڭىنا دەيىن شىدايىن دەپ ءوزىمدى- ءوزىم توقتاتتىم.
ءسويتىپ، كەشتىڭ سوڭىنا قاراتپاي، ۇيگە جەتەكتەپ الىپ كەلدىم. قايتقىسى كەلمەسە دە، ءلام- ميم دەمەستەن، ماعان ىلەسىپ قايتتى.
ءبىراز ۋاقىتتان كەيىن ۇيلەنىپ، ءۇيلى- باراندى بولدىم. ۇلكەن قارىنداسىم قالادا وقىپ جاتتى. نازىمگۇل دە وقۋعا تاپسىرام دەپ قالاعا كەتتى. وقۋعا تۇسە الماي، جۇمىس ىستەمەك نيەتپەن قالادا قالاتىن بولدى.
ءبىراق شامامەن ءبىر جىلدان كەيىن اۋىلعا قايتىپ كەلدى. جۇمىستان شىعىپ قالعانىن، باسقا جۇمىس تاپپاعانىن ايتتى. سودان با ماعان قاباعى تۇسىڭكى كورىندى. انام ەكەۋمىز اقىلداسىپ، مۇمكىن اۋىلعا مەكتەپكە، نەمەسە اۋىلدىق اۋرۋحاناعا تازالىقشى ەتىپ بولسا دا كىرگىزسەك دۇرىس بولار ەدى دەپ جۇرگەنبىز. ءبىراق جاعداي ءبىز ويلاعانداي بولماي شىقتى. نازىمگۇل قالادان اياعى اۋىر بولىپ ورالعان ەكەن. اۋىلداستارىمنىڭ الدىندا قارا بەت بولىپ، ءتىپتى كوشەگە شىعۋدان دا قالدىم، نە ۇيگە سىيمايمىن. قارىنداسىڭدى مۇنداي كۇيدە كورگەن قانداي اۋىر ەكەنىن بىلسەڭىزدەر عوي.
ءجيى- ءجيى ويلاي بەرگەندىكى مە، تۇسىمدە نازىمگۇلدى وسىنداي كۇيگە تۇسىرگەن ارسىزدى تاۋىپ، تەپكىلەپ جاتامىن. ىشتەي قارىنداسىما قاتتى رەنجىپ ءجۇردىم. ءبىراق، ايەلىم ناعيما ۇنەمى «جاس قىز بالا سىرتقا شىققاندا ءومىردىڭ شىنايى كەلبەتىن قايدان ءبىلسىن. ەڭ بولماسا اۋىلدا جۇرگەندە ءوز ورتاسىنا قوسپاعانىڭدى انام ايتىپ وتىراتىن. وعان تەك نازىمگۇل ەمەس، ءبارىمىز دە كىنالىمىز» دەپ ايتىپ وتىراتىن. ءبىر ويدان ونىكى دە دۇرىس شىعار دەيتىنمىن.
سونىمەن ول ءسابيىن دۇنيەگە اكەلدى. شىنىمدى ايتسام، ەشكىم سونشالىقتى قۋانا قويعان جوق. تەك انام عانا: «ايتەۋىر جانى امان قالسا بولدى» دەپ كۇبىرلەپ قويادى.
كىشكەنتايى اپىل- تاپىل باسىپ، مەنىڭ كىشكەنتايىممەن بىرگە ويناپ، ەكەۋى دە ءتۇرلى- ءتۇرلى ءتاتتى قىلىقتار شىعارا باستادى. سوندا بالاعا قاراپ: «بەيكۇنا ءسابي- اي. سەنى دە قاتەلىكتەن تۋعان دەيمىز- اۋ» دەيمىن ىشتەي.
ءبىراق ءبىزدىڭ ءۇيدىڭ «قىزىعى» مۇنىمەن بىتە قويمادى. مەنىڭ جەر بولاتىن كەزىم ءالى الدا ەكەن.
ەكى جىلدان كەيىن نازىمگۇلدىڭ تاعى دا ەكىقابات ەكەنىن بىلگەن كەزدە، اشۋلانعاننان ءۇيدىڭ ىشىندەگى زاتتاردىڭ ءبارىن شاعىپ تاستادىم. قانشا ءوزىمدى ۇستاۋعا تىرىسقانىممەن، قانىم باسىما شاۋىپ، دىرىلدەپ- قالشىلداپ كەتتىم. ىشىمدەگى الاي- دۇلەي بوران ءۇيدىڭ ءىشىنىڭ بىت- شىتىن شىعاردى. اراق ىشپەي، ساپ- ساۋ كۇيىندە وسىنداي جاسادى دەسە ەشكىم سەنبەس، ءسىرا.
شەشەمە: « قىزىڭدى ۇيدەن قۋىپ جىبەر» دەدىم. ءبىراق شەشەم تىڭدامادى: «قارعام- اۋ، قايدا بارىپ پانالايدى، ءوز بالامدى ءوزىم قالايشا دالاعا تاستايمىن» ، - دەپ ماعان جالبارىندى. اقىرى نازىمگۇلدىڭ ۇيدەن كەتپەيتىنىنە كوزىم جەتكەن سوڭ، ايەلىم مەن بالا- شاعامدى الىپ مەن كەتتىم. انام قال دەپ جالبارىنبادى، ونى ايتاتىنحالى دە جوق ەدى. ۇلى مەن قىزىنىڭ ورتاسىندا قايسىسىن جاقتارىن، قايسىمىزدىڭ ءسوزىمىزدى سويلەرىن بىلمەي دەل- سال كۇيدە قالدى.
ءسويتىپ ءبىز اۋدان ورتالىعىنا ءبىر- اق كۇندە كوشىپ كەتتىك. العاشىندا كلاستاسىمنىڭ ۇيىندە ءبىر اپتا بولىپ، پاتەر جالداپ بولەك شىقتىق. سول جاقتاعى كونديتەرلىك فابريكاعا جۇمىسقا تۇردىم. ءومىرىمىز بىرتە- بىرتە ءوز ارناسىنا ءتۇستى.
وتكەندە نازىمگۇلدىڭ كۇيەۋسىز ءۇشىنشى بالاسىن تۋىپ العانىن ەستىدىم.
قازىر اۋىلعا مۇلدە ات ءىزىن سالمايمىن. مۇمكىن بولسا، وسى جاقتان جىراققا، كوز كورىپ، قۇلاق ەستىمەيتىن جاققا كەتىپ قالعىم كەلەدى.
قارىنداسىمنىڭ كەسىرىنەن اناممەن دە حابارلاسپايتىن، جۇزدەسپەيتىن بولدىم. ەندى ولار مەن ءۇشىن جوق ادامدار.
اۆتور: قايرات، قاراعاندى
«الاش ايناسى»
